Over grenzen gaan levert zowel onvergetelijke gebeurtenissen op als ongewenste ervaringen. En van alles daar tussenin.
Meestal gebeurt het ongewenste door onwetendheid en zelfs vanuit goede intenties. Je bent je van geen kwaad bewust en waant je onschuldig. Totdat iemand je op iets nieuws wijst.
Vanuit onze behoeftes om lusten en lasten met elkaar te delen, zijn we soms teveel voor een ander- soms juist te weinig en vaak genoeg lekker afgestemd.
Grensoverschrijdingen leggen wezenlijke zaken bloot. Doordát we grenzen over (laten) gaan weten we of dat bevalt of niet. Complex genoeg weten we dat soms pas (veel) later: door voortschrijdend inzicht over wat wezenlijk voor ons is. In het respecteren én in het overschrijden van grenzen leren we onszelf en de ander kennen. Grenzen geven informatie over essenties.
Het krampachtig voorkomen over grenzen te gaan beperkt óók ruimte. Je loopt betekenis mis over waarin en waarom iets jou of de ander raakt. Er gaat in menselijk contact minstens zoveel verloren aan gemiste kansen als aan pijnlijke ervaringen. Als ons gedoe niet op tafel komt of wordt thuisgebracht blijven inzicht en verandering uit.
Grensoverschrijdend gedrag krijgt betekenis in de context van personen. Pas als je weet dat je mogelijk last veroorzaakt, vraagt het iets van je. Je initiële verbazing of verontwaardiging over de onverwachte feedback is trouwens je cue. Een ander geeft informatie over waar jij tot dan toe niet mee bezig was. Of hoefde. Andere perspectieven, nieuwe vragen. Zou het waar kunnen zijn? Zou het waar kunnen zijn dat je ruimte inneemt ten koste van anderen? We hebben vaak werkelijk geen idee van hoe je je geëigend verhoudt tot een ander. En tot jezelf. Wie wil je zijn?
Je onwetendheid over je onvermoede impact is in de kern onschuldig. Maar in de huidige tijd is zoveel wijsheid en wetenschap beschikbaar over de kwaliteit van volwassen gelijkwaardige relaties. En over wat leiderschap van je vraagt aan zelfreflectief vermogen. Je mag het eigenlijk niet meer missen.
